Sabah Annemle konusuyorum: - Anacigim benim öperim ellerinden, napiyorsun? - (En az benimki kadar sevincli bir sesle) Yavrummmmmm, ne yapayim, yemek yapiyorum. Bir yandanda sana yapacagim yemeklerin planini yapiyorum. - Ana ne plani, senin elinden olsun, hergünki yemeklerden olsun. - Olurmu yavrum, ne hayaller kuruyorum ben kac haftadir. Hele sen bir gelde, bak ben seni 70 den nasil 80 e cikariyorum. (Hey gidi Anam benim, oglun 72 den 64 e düstü, haberin yok senin.) - Tamam anacagim tamam, sen hayalinde tas bile kaynatsan yerim ben onuda. - Eminönünde balik yemeyi cok özlemissin, gecen Ablan dedi. Beraber balik yemeye...

Günlerden Cuma, sabah saat 10.00.  Girdim mekana (SLZ 121), mekan issiz, karanlik, bos…Sandalyeler mahsun, masalar sahipsiz, duvarlar sessiz. Evet, yanlis okumadiniz. O her zaman isiklarla gölgelerin dans ettigi beyaz duvarlar sessiz. “Ah ulen 121, seni bos görecegim günlerde mi olacakti” dedim kendi kendime. 121`in dili olsaydi “Her zaman icinde güldügünüz, ders calistiginiz ben, geceleri böyle yapayanlizim” derdi herhalde. Ben de dedim ki, “seni öyle bir dolduracagim ki 121, bos oldugun günlerde bile seni bir kisiyle nasil doldurdugum gelecek aklina!” Ne mi diyor bu manyak? Sacmaliyorum...